Goedemorgen wakker Nederland, de Telegraaf is wakker geworden??
Dat genezen kankerpatienten veel minder kans hebben op een baan is zo oud als de weg naar Rome, om het zo maar uit te drukken.
En warom denk ik dat? Zeg ik dat?
Omdat je geen genezen kankerpatient hoeft te zijn om daar achter te komen, elke andere in potentie dodelijke of rondweg nare ziekte waar iemand van genezen raakt of het goed onder controle weet te houden, maakt al jaren, decennia het zelfde mee.
Als je geen kwaal of gebrek hebt, of zo'n leuke ziekte als kanker, of hiv/aids, om maar wat te noemen, dan realiseer je je dat niet.
De 'genezen' mensen zijn namelijk voor de rest van hun leven "damaged goods" voor zowel bedrijfsleven als overheid. En hoezeer we ook goed gemotiveerde arbeidskrachten nodig hebben, uit deze groep zal men als het enigzins kan niet putten, als de dood dat men is dat de desbetrefende ziekte kan terugkeren en problemen kan veroorzaken m.b.t. het werk dat gedaan moet worden, de continuiteit, etc.
Dat deze mensen juist hoog gemotiveerd zijn, dat de overheid allerlei fasciliteiten toekent als er toch onverhoopt uitval voordoet, etc. doet er niks an af..... zelfs niet voor die overheid zelf, die namenlijk net zo spastisch met deze groep omgaat als het bedrijfsleven. O, en natuurlijk weet ik dat er uitzonderingen zijn, maar de naam zegt het al uitzondeirngen.
Het gaat meer om hoe "de nog gezonden" tegen"gewezen" zieke mensen aankijken.
Dat deze gewezen zieken, of chronisch zieken, meestal veel beter hun gezondheid in de gaten houden, beter hun vinger aan de pols houden om het zo maar te zeggen, en in algemeen veel beter zijn in het voorkomen, omdat ze letten op allerlei signalen van het lichaam, makt het dat deze groep, als het eenmaal aan de slag is, eigenlijk qua ziekteverzuim e.d. naar verhouding beter scoort.
NU heb ik zelf ook een van die aandoeningen en ben aardig bekend, en toegegeven, ook gefrustreerd, door al die afwijzingen en dat, ongetwijfeld onbedoeld, maar toch plaatsvindende geiscrimineer. Of het nu voor een positie bij de rijksoverheid ging, of zoiets als gemeentesecretaris of burgemeester, of een leuke pasende baan bij het bedrijfsleven... je mag echt in je handjes knijpen als je uberhaupt wordt uitgenodigd voor een gesprek.
Okay, je hoeft niet te melden wat je hebt, over je gezondheid mag je niet praten.... maar als je een beetje bekender figuur bent hoef je maar te googlen en je hele hebben en houwen dienaangaande ligt in feite voor de potentiele werkgever resp. opdrachtgeven voor het oprapen.
Tja, en dan beginnen ze er soms ook nog gewoon over en ontdek je dat je en passant ook een stuk voorlichting zit te geven... om aan het eind te horen dat vanwege continuiteit, risico's e.d. men het toch niet aandurft, resp. niet doet (dat zijn nog de relatief eerlijke) of er komt een een of ander rot smoesje, om het zo maar te noemen, omdat men iets moet hebben.
Het meest frustrerende is dan vervolgens als je later in de krant leest welke vogel de baan wel heeft gekregen en je aantoonbaar ziet aan bijvorbeeld diens resume, dat die persoon op papier de mindere van jouw is, en je dus eigenlijk gewoon mee had moeten kunen draaien in de sollicitatieprocedure.
Nog ironischer wordt het als ik je vertel dat ook een keertje een eerlijke burgemester tegen mij zei dat om de redenen van continuiteit, etc. men gewoon een 'gezond' iemand wilde anstellen en geen risico's wilde lopen. Je houdt dan je mond verder dicht anders kan je het helemaal schudden in dat wereldje. Maar de ironie toen was dat een kleine maand na start van de nieuwe gemeentesecretaris in die stad, de man ziek werd, en jaren eruit geweest is en niet teruggekeerd is op zijn plek!
Sedert dat gesprek met die burgemeester ben ik zegge en schrijven 2 dagen uitgeschakeld geweest als gevolg van een griepje, heb ook nog een 3 tal jaren wethouder gespeeld en gemiddeld 80 tot 100 uur per week gewerkt (ja, het was gekkewerk, maar goed, het werk was ook meteen hobby en je bent vrijgezel, dus je hebt wat te spenderen).
Hadden ze mij bijvoorbeld genomen, en was ziek geworden, zelfs 2 dagen, dan kreeg men onmiddelijk de vergoedingen van overheidswege die daarvoor staan bij ziekte e.d., kan men direct vervanging inhuren, indien nodig zonder extra kosten te maken, etc....... m.a.w., die rare overheid, die zelf dus ook niet van har eigen regelingen gebruik maakt, heeft van alles bedacht om werkgevers over te halen ons soort mensen dus wel in dienst te nemen.
Maar ja, veel werkgevers, m.n. zij die een eigen zaak hebben opgebouwd, weten dat je moet leiden door voorbeeld gedrag, laten zien dat jouw manier de goede is, of althans dat je daar zelf van overtuigd bent!
BIJ de HIv Vereniging hebben we eind jaren negentig het reintegratieproject bedacht, om mensen te helpen weer aan de slag te komen omdat het de gezondheid niet bepald bevordert van al die relatief jonge ziek geweest zijnde, om de hele dag thuis te zitten/hangen. MIjn dokter zegt altijd tegen mij: van werken heb ik hier nog niemand dood zien gaan, alleen maar beter doen zien worden!
Dat taraject bestond uit weerbaarheidstrainingen en hulp bij sollicitaties, bemiddeling etc.... we kregen er zelfs donaties voor, o.a. van de helaas te vroeg overleden Burgemeester van Tilburg, oud plaatsgenoot van mij, Johan Stekelenburg. HIJ zag het wel en de waarde van wat we probeerden te doen......... maar degene diet dat inzien zijn gewoon (nog?) te weinig in aantal om die verborgen werk'macht' aan de slag te krijgen. Toen net zoals heden!!
In de krappe arbeidsmarkt van de afgelopen jaren was het zonde om zoveel gemotiveerde mensen langs de zijlijn te zien staan, omdat ze simpelweg niet mochten.... gewoon eigenlijk discriminatie. BIj de wet trouwens verboden, maar wat doe je eraan als je er tegenaan loopt? NIETS!!
Ik probeer te kijken of ik nu elders, in een wereld waar dit soort ziektes als minor distractions worden gezien, en waar als je kan werken of ondernemen het niemand iets interesert of je kanker hebt gehad of hiv/aids, of suiker hebt, een hart en vaatziekte hebt overleefd, om over transplantaties nog maar te zwijgen...... je loopt, je hersens doen het (weer?) goed, je spieren ook, nou, wat is dan het probleem?
Zelfde geld trouwens voor mensen die boven de 45/50 zijn, werden ook gediscrimineerd: je bent ouder dus meer kans op gebreken, langzamer, e.d.
Nou, toen ik eens voor een gemeente werkte en mensen moets aannemen of ontslaan, de ouderen die ik tegen de wens van de rest toch in dienst nam, waren tevens de succesvolste, weinig tot niet ziek en geen andere toestanden die men thuishield. de jongeren hadden vaak allerlei kleine dingen, om over kinderen nog maar te zwijgen...... ik vond, en was toen een jonge vent van begin 30(!) dat die ouderen eigenlijk het meest degelijk waren.
vergelijk het met de eerste generatie nokia telefoons, okay, je kan er geen filmpjes mee downloaden, maar je kan er mee bellen en sms-en.... die krengen doen het nog steds prima als het een keer valt, werkt ie ook nog steeds... met die nieuwere, van welk merk dan ook, kunnen steeds minder hebben en dan zijn ze stuk... en dan ook meteen goed stuk.
Enfin, als je dan een aandoening hebt of hebt gehad en de hele zaak is goed onder controle en je dokters vertellen je dat je er 80+ me kan worden, ben je zielsgelukkig.......en als je dan er aan gewend bent, je weer verder mag kijken dan 1 a 2 jaar, en je weer planne voor de toekomst durft te maken... krijgen verreweg de meesten te maken met de frustratie dat je dat dan wel vanaf de zijlijn moet doen en je wel haast bovenmenselijk moet zijn om daar doorheen te breken... soms lukt het (tijdelijk) ;-)
Maar totdat we anders gaan aankijken tegen deze groep zogemande 'damaged goods' zal er niks veranderen, en als de overheid echt wil dat daar verandering in komt, moet die zelfde overheid eens goed tonen dat ze wel lef heeft om te leiden via het geven van het goede voorbeeld.
Het zit hem namenlijk voornamenlijk tussen de oren van alle' gezonden'
Zo, en zo schreef er eentje die al 12/13 jaar tegen dat soort frustraties aanloopt en inmiddels het dus maar heeft opgegeven, zonder het op te geven trouwens... als je begrijpt wat ik bedoel ;-)
EN die ook terugdenkt aan gesprekken met genezen kankerpatienten die net zoals ik stuk liepen op het onbegrip en de eigenlijk harteloos koude instelling van de , wat ik noem, de 'gezonden'.
Hoezoe 'gezond' vraag ik me dan wel eens af!
Wednesday, February 18, 2009
Tuesday, February 10, 2009
Ziekjes en dokter/ziekenhuis bezoek
This 'little' entry I write in Dutch again, because need to use too many typical dutch words and do not knqw how to translate best in english without making too many silly mistakes, next to all the typing mistakes which allready wind up in these entries way too much ;-)
Afgelopen week begom ik last te krijgen van hoesten. NIets ongewoons en ik deed er dan ook verder niets mee.... totdat de hoest begon the zakken. Zakken? Ja zakken! De hoest zakte namenlijk van het begin van mijn keel langzaam naar beneden. NU heb ik 12/13 jaar geleden een paar zeer pittige longontstekingen gehad en, hoeveel jaar er ook verstrijken, je bent geconditioneerd om aan de bel te trekken bij de medische dames en heren zdra zich en herhaling van het gevoel van toen zich lijkt voor te doen.
Nou komt dat bij mij tamelijk zelden voor, pas 2 keer eerder in de afgelopen 12/13 jaar, dus met een gemiddelde van eens per 4 jaar..... mwoi, da's zo slecht nog niet! Enfin, de kriebelhoest zakte verder en mijn huis tuin en keuken oplossingen, die verrasend vaak blijken te werken! leken niet het gewenste effect te hebben. Na een antal dagen moets ik dan ook mijn hoofd in de schoot leggen en liet ik Kik weten eindelijk zo ver te zijn (bereid te zijn is beter gezegd) om naar het ziekenhuis te gaan. KIk en vrienden van hem, liepen al dagen te zeggen dat ik naar het ziekenhuis moest gaan ( en even ter informatie: een huisarts of een variant daarop kennen ze hier niet!).
NU, aangekomen in het ziekenhuis... en was niet naar die hier in Patong gegaan, maar naar Phuket International Hospital, een klein half uurtje verwijdert van waar ik nu zit, maar met een deugdelijke reputatie. NIet onbelangrijk voor een farang (= buitenlander hier in Thailand), zonder afspraak gemaakt te hebben(!!) word ik, met Kik, keurig opgevangen door het aanwezige personeel, wordt de inschrijving snel en efficient geregeld en gevraagd wat het probleem is.Dat alles geschied in een keurige ruime ontvangstruimte van het ziekenhuis. Na e.e.a. uitgelegd te hebben zonder in bijzonderheden te treden, word ik doorgestuurd naar een belendende grote wachtruimte.
NU heb ik altijd en boek bij mij om in te lezen, omdat ik niet anders gewend ben te moeten wachtem, wachten en nog eens wachten. Niet alleen hier in Thailand, maar ook als ik naar het ziekenhuis ga in Nederland voor mijn reguliere afspraken, en dan met behulp van dat boek heel goed mijn wachttijd weet door te komen.
Maar goed, tot dat moment had ik nog niet de kans gekregen het boek uberhaupt open te slaan, hehe.
Goed, ben in de tweede wachtruimte, en wordt neergepland door een zuster (of was het gewoon personeel, geen idee) en gevragd of ik wilde wachten. Een paar tellen later, het boek lag net op mijn schoot, komt een verpleegster naar mij toe die mijn gewicht en bloedruk wil opmeten (88 kg, jaja, goed he?!! en 69 - 112 bloeddruk, ook niet verkeerd huh?!). Vervolgens mag ik weer terug naar mijn plekje naast Kik en voor een deur met een naam die ik helaas niet heb kunnen onthouden. Die Thaise namen zijn namenlijk niet zo eenvoudig te onthouden want ze klinken vor ons zo vremd en ook al is het in ons alfabet geschreven, ze ogen ook erg anders als wat wij gewend zijn.
Maar goed, had net zowar en par regels weten te lezen, toen ik al in de spreekkamer van de internist, ja, u leest het goed, werd binnengeroepen.
HIJ hoorde mij aan, vertelde hem wat meer details van mijn medische achtergrond, hij luisterde naar mijn longen, gaf een voorlopige diagnose mar wilde voor de zekerheid ook even longfoto's laten maken. Zelf ook in de gegevn omstandigheden liever het zekere voor het onzekere nemend ging ik daarmee accoord. Werd weer naar buiten zijn kamer gebracht alwaar ik meteen werd opgevangen door personeel die met mijn status in de hand mij voorging naar de rontgeafdeling. OOk dar bleek ik net in staat een regel of wat te lezen voordat ik in de rontgekamer werd binnengebracht.
Nou, daar moest ik eerst mijn twee tepelpiercings afdoen, grrr, twee gouden ringen die erg mooi stonden, al zeg ik het zelf, moesten dus eraan geloven. Foto gemakt, en hopla, stond in 5 minuten al weer buiten waar de lieftallige dame mij met foto (!!) weer terugbracht naar de internist.......die mij direct weer binnenliet en meteen de foto met mij besprak.
Dat nu bevestigde zijn eerdere voorlopige diagnose dat met de longen alles goed was en ik alleen last had van een beginende bronchitis, als ik het goed begrepen heb trouwens, haha. Dat heerste trouwens, hetgeen weer kan kloppen met andere verhalen die ik in Patong al van andere farang gehoord had. HIj schreef mij 3 verschillende medicatie voor voor max 7 dagen waarvan 1 anti biotica kuur die ik wel af moets maken. Mocht een week lang geen alcohol drinken en vooral ook geen koud water of koude drankjes, lauw of warm was uitstekend.
Toen ik weer buiten de spreekkamer stond werd ik weer door dezelfde dame als die mij naar de rontgeafdeling had begeleid, naar de aphotheek gebracht van het ziekenhuis, die, erg handig, direct naast de finaciele adminstratie van het ziekenhuis gevestigd is.
Daar betaal ik de rekening (waarover zo meer), en ontvang ik mijn medicatie. Globaal een half uurtje nadat ik het ziekenhuis binnenliep, stond ik weer buiten, te wachten op transport terug naar huis.
O< en de totale rekening, voor inschrijving (200 baht), rontgefoto (270), medicijnen (1164), en internist (800)......... 2434 baht, hetgeen tegen de huidige wisselkoers zo'n 53 euro is, maar begin dit jaar nog minder dan 50 euro zou zijn geweest!!
O< en heb ik al verteld dat als je dorst hebt in het ziekehuis je overal watertanks vindt waar je water kan tappen in bekertjes, maar ernaast ook een zoet drankje aantreft en ju d'orange? Dat er kinderspeelplekken zijn, alles ruim en licht is en ze vertalers hebben voor buitenlanders die niet goed thai spreken of slecht zijn in/met engels... allemaal inbegrepen!!
Al met al, was het een eerste keer dat ik de efficiency van een Thais zieknhuis kon bewonderen, hun moderne apparatuur kon zien en dan ook nog tegen de kosten die ze ervoor in rekening brengen. je kan dan begrijpen waarom veel mensen uit het westen hier heen komen voor een behandeling. Goedkoper en ziektekostenverzekeraars zijn al lang blij als ze thaise prijzen moeten vergoeden in plaats van bijvoorbeeld de nederlandse. EN je kan er meteen een herstelvakantie aan vast knopen en vaak nog steeds goedkoper uit zijn dan een behandeling bij ons in het westen... en het mooie is: het kennis niveau, de apparatuur doen niet onder voor onze ziekenhuizen, men is eficienter, sneller en een stuk klantvriendelijker...... en WACHTLIJSTEN? "Wat is dat?" zouden ze je hier vragen ;-)
Je wordt hier meteen geholpen, behandeld etc............
EN dan als je thuis komt, zijn er zat, in mijn geval lieftallige jongens, die voor je zorgen....... heb nog nooit zoveel eten hier voorgeschoteld gekregen als deze afgelopen dagen... haha... het kan wel iets zijn om hier effekes ziek te zijn ;-)
Afgelopen week begom ik last te krijgen van hoesten. NIets ongewoons en ik deed er dan ook verder niets mee.... totdat de hoest begon the zakken. Zakken? Ja zakken! De hoest zakte namenlijk van het begin van mijn keel langzaam naar beneden. NU heb ik 12/13 jaar geleden een paar zeer pittige longontstekingen gehad en, hoeveel jaar er ook verstrijken, je bent geconditioneerd om aan de bel te trekken bij de medische dames en heren zdra zich en herhaling van het gevoel van toen zich lijkt voor te doen.
Nou komt dat bij mij tamelijk zelden voor, pas 2 keer eerder in de afgelopen 12/13 jaar, dus met een gemiddelde van eens per 4 jaar..... mwoi, da's zo slecht nog niet! Enfin, de kriebelhoest zakte verder en mijn huis tuin en keuken oplossingen, die verrasend vaak blijken te werken! leken niet het gewenste effect te hebben. Na een antal dagen moets ik dan ook mijn hoofd in de schoot leggen en liet ik Kik weten eindelijk zo ver te zijn (bereid te zijn is beter gezegd) om naar het ziekenhuis te gaan. KIk en vrienden van hem, liepen al dagen te zeggen dat ik naar het ziekenhuis moest gaan ( en even ter informatie: een huisarts of een variant daarop kennen ze hier niet!).
NU, aangekomen in het ziekenhuis... en was niet naar die hier in Patong gegaan, maar naar Phuket International Hospital, een klein half uurtje verwijdert van waar ik nu zit, maar met een deugdelijke reputatie. NIet onbelangrijk voor een farang (= buitenlander hier in Thailand), zonder afspraak gemaakt te hebben(!!) word ik, met Kik, keurig opgevangen door het aanwezige personeel, wordt de inschrijving snel en efficient geregeld en gevraagd wat het probleem is.Dat alles geschied in een keurige ruime ontvangstruimte van het ziekenhuis. Na e.e.a. uitgelegd te hebben zonder in bijzonderheden te treden, word ik doorgestuurd naar een belendende grote wachtruimte.
NU heb ik altijd en boek bij mij om in te lezen, omdat ik niet anders gewend ben te moeten wachtem, wachten en nog eens wachten. Niet alleen hier in Thailand, maar ook als ik naar het ziekenhuis ga in Nederland voor mijn reguliere afspraken, en dan met behulp van dat boek heel goed mijn wachttijd weet door te komen.
Maar goed, tot dat moment had ik nog niet de kans gekregen het boek uberhaupt open te slaan, hehe.
Goed, ben in de tweede wachtruimte, en wordt neergepland door een zuster (of was het gewoon personeel, geen idee) en gevragd of ik wilde wachten. Een paar tellen later, het boek lag net op mijn schoot, komt een verpleegster naar mij toe die mijn gewicht en bloedruk wil opmeten (88 kg, jaja, goed he?!! en 69 - 112 bloeddruk, ook niet verkeerd huh?!). Vervolgens mag ik weer terug naar mijn plekje naast Kik en voor een deur met een naam die ik helaas niet heb kunnen onthouden. Die Thaise namen zijn namenlijk niet zo eenvoudig te onthouden want ze klinken vor ons zo vremd en ook al is het in ons alfabet geschreven, ze ogen ook erg anders als wat wij gewend zijn.
Maar goed, had net zowar en par regels weten te lezen, toen ik al in de spreekkamer van de internist, ja, u leest het goed, werd binnengeroepen.
HIJ hoorde mij aan, vertelde hem wat meer details van mijn medische achtergrond, hij luisterde naar mijn longen, gaf een voorlopige diagnose mar wilde voor de zekerheid ook even longfoto's laten maken. Zelf ook in de gegevn omstandigheden liever het zekere voor het onzekere nemend ging ik daarmee accoord. Werd weer naar buiten zijn kamer gebracht alwaar ik meteen werd opgevangen door personeel die met mijn status in de hand mij voorging naar de rontgeafdeling. OOk dar bleek ik net in staat een regel of wat te lezen voordat ik in de rontgekamer werd binnengebracht.
Nou, daar moest ik eerst mijn twee tepelpiercings afdoen, grrr, twee gouden ringen die erg mooi stonden, al zeg ik het zelf, moesten dus eraan geloven
Dat nu bevestigde zijn eerdere voorlopige diagnose dat met de longen alles goed was en ik alleen last had van een beginende bronchitis, als ik het goed begrepen heb trouwens, haha. Dat heerste trouwens, hetgeen weer kan kloppen met andere verhalen die ik in Patong al van andere farang gehoord had. HIj schreef mij 3 verschillende medicatie voor voor max 7 dagen waarvan 1 anti biotica kuur die ik wel af moets maken. Mocht een week lang geen alcohol drinken en vooral ook geen koud water of koude drankjes, lauw of warm was uitstekend.
Toen ik weer buiten de spreekkamer stond werd ik weer door dezelfde dame als die mij naar de rontgeafdeling had begeleid, naar de aphotheek gebracht van het ziekenhuis, die, erg handig, direct naast de finaciele adminstratie van het ziekenhuis gevestigd is.
Daar betaal ik de rekening (waarover zo meer), en ontvang ik mijn medicatie. Globaal een half uurtje nadat ik het ziekenhuis binnenliep, stond ik weer buiten, te wachten op transport terug naar huis.
O< en de totale rekening, voor inschrijving (200 baht), rontgefoto (270), medicijnen (1164), en internist (800)......... 2434 baht, hetgeen tegen de huidige wisselkoers zo'n 53 euro is, maar begin dit jaar nog minder dan 50 euro zou zijn geweest!!
O< en heb ik al verteld dat als je dorst hebt in het ziekehuis je overal watertanks vindt waar je water kan tappen in bekertjes, maar ernaast ook een zoet drankje aantreft en ju d'orange? Dat er kinderspeelplekken zijn, alles ruim en licht is en ze vertalers hebben voor buitenlanders die niet goed thai spreken of slecht zijn in/met engels... allemaal inbegrepen!!
Al met al, was het een eerste keer dat ik de efficiency van een Thais zieknhuis kon bewonderen, hun moderne apparatuur kon zien en dan ook nog tegen de kosten die ze ervoor in rekening brengen. je kan dan begrijpen waarom veel mensen uit het westen hier heen komen voor een behandeling. Goedkoper en ziektekostenverzekeraars zijn al lang blij als ze thaise prijzen moeten vergoeden in plaats van bijvoorbeeld de nederlandse. EN je kan er meteen een herstelvakantie aan vast knopen en vaak nog steeds goedkoper uit zijn dan een behandeling bij ons in het westen... en het mooie is: het kennis niveau, de apparatuur doen niet onder voor onze ziekenhuizen, men is eficienter, sneller en een stuk klantvriendelijker...... en WACHTLIJSTEN? "Wat is dat?" zouden ze je hier vragen ;-)
Je wordt hier meteen geholpen, behandeld etc............
EN dan als je thuis komt, zijn er zat, in mijn geval lieftallige jongens, die voor je zorgen....... heb nog nooit zoveel eten hier voorgeschoteld gekregen als deze afgelopen dagen... haha... het kan wel iets zijn om hier effekes ziek te zijn ;-)
Tuesday, February 3, 2009
Odd hours or regular hours, thats the question ;-)
Left: The photographer didn't dare to get more near the pool, because too many were being trown in.... and it was such a nice early morning ;-)
When one mingles with people from the entertainment industry here, like the ladyboys, dancers and performers of Kiks work, one slowly get used, or should I say conditioned, to living odd hours most of the time.
Whats odd then you would like to know? O well, getting up at 2/3 pm, if not later, going to bed at 3/4 am, but easily enough also just at 6/7 am....... now that in itself is not that abnormal, and sure not for these guys, but sometimes one manages to get to bed around 1/2 am, but then around4/5 am one wakes up again to discover that a small pool party is building around our little private pool.
So, there's allways some life around the house, except then maybe between around 9/10 am and2/3 pm.... thats I believe the most quite time in our house, exceptions taken ofcourse!
For Didi its not bad, during daytime she likes to wander around the house or further, meeting all kinds of other (friendly?) dogs, but often she moves into the sun and shortly after out again and keep repeating that for quite some time.
Strangly, we sofar haven't had any poolparty yet with food, meaning a real BBQ... in our former little house in the hill we had those regular... but then at that time we didn't own our own bar. And we do organise all kinds of stuff there.
Well anyway, I do not know if I can recommend the life of the entertainment world as it is lived here, but its not a bad life as well........ not bad but definitly not easy as well and sometimes really though. The required stamina is amazing at times. The bosses are sometimes regular slave drivers. Well, I hope I am not one of them, but I also hope I do not pamper my boys as well, because thats also not good.
For me one big disadvante is connected to these weird/strange hours: when I wake up and the sun is allready shining, I can forget it, I am in 99% of the case unable to go back to sleep again.... ergo, this 50 year old, unable to go to bed before 2/3 am for sure, and is happy when he manages to hit the sack around 4/5... regular runs the risk of waking up again around 7... and then allways wondering how I'll get to that day again......
today is such a day... so wish me luck!
Oeps, by the way... I realy do need to find some kind of ritm, so at least I get more and well needed sleep, but I will also then be more able to learn Thai and simply do more.
I also vowed to try to get Kik to understand the value of planning, time control, self discipline, etc.... and do not laugh...... whetever one thinks, I am very capable of telling/teaching how to do just that.... often a teacher is not as good in his own subject as he's able to teach it.... though over the years I dare say that I made some real improvements, to which I desperatly try to hold on to, but which seems rather difficult here in Thailand with the current excisting lifestyle.
Well, so we also find a challenge in this area... and everyone who knows me, do know that I do like a good challenge ;-)
Sunday, January 25, 2009
Pills and dissaster stricking in India??
One or two days ago I received an e-mail from a dutch friend of mine about a dissaster that had struck him. Now this email was send to his whole list of friends and just people he knew... and for obvious reasons.
He had lost his stack of pills while travelling on a bus trough India.
Now this friend of mine is hiv+ and everybody knows, if correct that is, that one needs to swallow these little bastards on the dot every day. Now he still has a pile of pills, but the amount lost resembles a good month, so what to do?
Well, one doesn't panick because one goes to hospital or docter nearby and simply request prescription and voila, with help of ones medical insurance the pils will reappear like magic.
Well, thats at least how things should be!
But not in India.... and thats why I relate this story here, because there are more countries like India and when one is hiv+ and likes to travell, one should be able to improvise or deal with such eventualities.
He could get all his pills, but except one... seems like India has same 'conflict' going as some other countries have with other pharmaceutical companies and ergo, never for that particular pill an application for approval has been made and so that pill is not available in that country!
Now he asked his friends, etc.... that if anyone came to India within the next couple of weeks, he or she could collect that specific pill at his hospital and bring it with them and that he or she would get a statement in which it said for whom and why....
in short it was a general cry for help, otherwise, so he wrote, he had to fly back to The Netherlands in time so not to miss swallowing these little bastards/friends ;-)
I for one send him a reply & advice:
A. One can also use DHL or an equivalent parcelservice like FedExs, and they deliver to where ever the front door might be, and just within a couple of days at that!!;
B. Check if neighbouring countries can provide the pills you need, saves a lot of money compared with having to fly back to the netherlands;
C. Ask people, or NGO's in the country you are, or neighbouring countries if they can help you out with an emergency supply (and often they can do just that!!, and definitly after a handsome donation which they really can use very well)
D. Those organisations can also provide assitance for receiving pills send from abroad;
E. IN a real emergency, just fly out to the nearest 'western' style country and get your medication or treatment you need with all the proper fascilities.
As a (former) activist one can get creative and at least it prevents outright pannick if one spells out a series of options one has in case of emrgency.
Now I happened to have a customer in my bar at precent who talked to me about his ailments and medication, and he uses same pills as my dutch friend travelling trough India, so then one plus one is two I thought. because this customer of mine has plenty with him and allready said he was prepared to leave his surplus behind in case I could make someone happy with them in case of need.... and well, my dutch friend turns out to be just such a case!
So, now my dutch friend gets help from all the way from Phuket/Thailand, and I will use DHL and the pills will be dropped at where ever he stays, hotel , guesthouse, B&B or whatever. and if all goes to plan, for minimal cost of 2000 baht, between 40 and 50 euro's.
Now only thing we ned is a flawless excecution and my dutch friend can continue his travells trough India.... thanks to the modern wonders of..... internet ;-)
He had lost his stack of pills while travelling on a bus trough India.
Now this friend of mine is hiv+ and everybody knows, if correct that is, that one needs to swallow these little bastards on the dot every day. Now he still has a pile of pills, but the amount lost resembles a good month, so what to do?
Well, one doesn't panick because one goes to hospital or docter nearby and simply request prescription and voila, with help of ones medical insurance the pils will reappear like magic.
Well, thats at least how things should be!
But not in India.... and thats why I relate this story here, because there are more countries like India and when one is hiv+ and likes to travell, one should be able to improvise or deal with such eventualities.
He could get all his pills, but except one... seems like India has same 'conflict' going as some other countries have with other pharmaceutical companies and ergo, never for that particular pill an application for approval has been made and so that pill is not available in that country!
Now he asked his friends, etc.... that if anyone came to India within the next couple of weeks, he or she could collect that specific pill at his hospital and bring it with them and that he or she would get a statement in which it said for whom and why....
in short it was a general cry for help, otherwise, so he wrote, he had to fly back to The Netherlands in time so not to miss swallowing these little bastards/friends ;-)
I for one send him a reply & advice:
A. One can also use DHL or an equivalent parcelservice like FedExs, and they deliver to where ever the front door might be, and just within a couple of days at that!!;
B. Check if neighbouring countries can provide the pills you need, saves a lot of money compared with having to fly back to the netherlands;
C. Ask people, or NGO's in the country you are, or neighbouring countries if they can help you out with an emergency supply (and often they can do just that!!, and definitly after a handsome donation which they really can use very well)
D. Those organisations can also provide assitance for receiving pills send from abroad;
E. IN a real emergency, just fly out to the nearest 'western' style country and get your medication or treatment you need with all the proper fascilities.
As a (former) activist one can get creative and at least it prevents outright pannick if one spells out a series of options one has in case of emrgency.
Now I happened to have a customer in my bar at precent who talked to me about his ailments and medication, and he uses same pills as my dutch friend travelling trough India, so then one plus one is two I thought. because this customer of mine has plenty with him and allready said he was prepared to leave his surplus behind in case I could make someone happy with them in case of need.... and well, my dutch friend turns out to be just such a case!
So, now my dutch friend gets help from all the way from Phuket/Thailand, and I will use DHL and the pills will be dropped at where ever he stays, hotel , guesthouse, B&B or whatever. and if all goes to plan, for minimal cost of 2000 baht, between 40 and 50 euro's.
Now only thing we ned is a flawless excecution and my dutch friend can continue his travells trough India.... thanks to the modern wonders of..... internet ;-)
Where were you on Obama's inauguration?
< right: one off Simons bosses, mr Oei, or Neet with in the back the big screen which had Mr Obama on it...though sadly the flash of the camera made the image of him fade away... but he was on it!!! LOL)
Thats a question I am sometimes curious about. People like to ask me: where were you on Obama's inauguration? And then they expect me to say: IN front of the TV in my house, or hotelroom..... because most farang (= non thai) where!! And that in itself is not so special because 12 midday Washington DC is midnight here in Thailand and 6 pm in Holland.
Well, I was not in front of the TV, at least not planning to, though I dearly wanted to hear his speech.... but then realising that CNN would undoubtedly broadcast enough repititions of it during the rest of the(ir) day .... Instead we, Kik and I, celebrated at a Thai BBQ restaurant the birthday of Mr. Rang by the way (the Thai pronounce the R as an L, so I am caled here Lob in stead of Rob, haha) who is one of the star performers at Simon Cabaret. And it was a big happy fun affair with plenty of food.
At these BBQ places one can eat as much as one can for 119 bath, which is roughly 2,50 euro's...and for that one can eat beef, chicken, pork, shrimps, clams, sausages, friend rice, noodles, eggs, the whole works actually.. and then they also have deserts ;-)
The ideal place for some people I know, haha
BUT when we arrived there, because to my dissapointment we had to be there at.... midnight!, so I was unable to watch the actual inauguration and here the speech life......, the big screen outdoors of the BBQ hall had the broadcasting on it of the Inauguration. So while we enjoyed the BBQ party, at least I could enjoy a view on the ceremony as it took place in Washington, though without sound, we could also celebrate properly mr Rangs birthday!
By the way, this celebration went so out of hand that a rehersal of Simons, scheduled for the next day at 3 PM had to be cancelled because too many staff suffered from all kinds of problems, like nausea, headachs, and all those little ailments one sometimes get when one parties & drink too much, haha .....
and yours truly? Well, as a god boy I went home relative early, while Kik stayed behind to continue party with his friends and collegues, watched the remainder of the inauguration broadcast from washington and had a peacefull sleep.
So, where was I on Obama's inauguration: at Mr Rangs birthday BBQ Party around the corner of the house Kik and I now live in ;-)
Wednesday, January 21, 2009
On the backseat of a motorbike and in a Deux Chevaux trough France
Mostly when I drive by motorbike in and around Patong Kik drives or takes care that some Thai friend of him, or staff of our bar, drives me where I want to go. Sometimes he let me drive myself but then shows allways a lot of care and worry and asks/pleads with me to be safe, to drive safe and make sure I arive back unharmed.
Now, nothing to be scared about, specially when driving myself, because indeed I am carefull, because motorbike drivers here are like wasps, musquito's or flies, however you want to describe them, haha
Motordrivers are like the mentioned musquito's, they are irritating, generally irrseponsible drivers and often think they can do anything and are invincible or indistructable.... often when I drive the bike here, or sit in the back seat I hum or even sing the song "suicide is painless".. so one can gues how I feel when I have to take part in the traffic that way!
But its also a lot of fun driving a bike here... the wind trough onces hair, because in the backseat one doesn't ned to wear a helmet, another strange rule of the Thai law, you also see more, and its generally cooler, meaning more wind that keeps you from getting too warm..and thats maybe the mainreason why so many 'farang', like me, enjoy these contraptions so much, specially at night!
Alcohol controls they never heard of here and Thai and farang a like just get on a bike with every amount of drinks in their bosy, as easily as they could step in a car or walk on the street. So when I leave the bar at night and drive home I am allways carefull to keep my distance from the other bikes, to take extra care looking to what tarffic comes from where and in general one can say I truly try to anticipate as much as is possible.... and sofar so good, touch wood!!
Bikes also come in all different sizes, mainly the amount of cc thhhat drives them forward. And tonight I sat on the back of Pongs motorbike, a guy, who is a dancer at Simon Cabaret and works in our bar after 11 pm till closing time.
First of all, my legs had to be placed allmost next of him and second when we came to the road that leads up to Kiks and my house, the bike really had a hard time getting us up... and that made me think of my brother and sister and me in the back of my mothers Deux Chevaux (Citroen) while she drove us to a destination in the south of France and she needed to climb a hill, with us and the car totally filled up with campingmaterial, foodsupplies, cloaths etc. One can these days hardly imagine how she did all that, stuff everything in the little car and managed to get us in there and then drive 1000 km or more to our destination, but okay she did. But when we were most wondeirng if we would ever arrive was when the car needed to get uphill, which happend a lot on our way trough France. At times we even got out of the car and sometimes even had to push. Well those days are over for those driving our modern cars.....
BUt today I got a deja vu when sitting on Pongs motorbike..... halfway up our little hill he needed to use his feet to keep us going up the hill... and happy to say, I arrived safe and sound at the top and hence I am able now to write this little entry again. Happy, safe at my table in my home here in patong!
And also happy that last year I bought a strong motorbike for Kik, so we never experience that situation, haha
But it brought back some memories, which, over the time past, are now only nostalgic, good memories... but at the time I know we sometimes had big urges to curse and most likely one or al of did at times, even knowing that our mother did her best to give us a holiday we would not easily forget..... adn in that she succeded most of the time!
Now, nothing to be scared about, specially when driving myself, because indeed I am carefull, because motorbike drivers here are like wasps, musquito's or flies, however you want to describe them, haha
Motordrivers are like the mentioned musquito's, they are irritating, generally irrseponsible drivers and often think they can do anything and are invincible or indistructable.... often when I drive the bike here, or sit in the back seat I hum or even sing the song "suicide is painless".. so one can gues how I feel when I have to take part in the traffic that way!
But its also a lot of fun driving a bike here... the wind trough onces hair, because in the backseat one doesn't ned to wear a helmet, another strange rule of the Thai law, you also see more, and its generally cooler, meaning more wind that keeps you from getting too warm..and thats maybe the mainreason why so many 'farang', like me, enjoy these contraptions so much, specially at night!
Alcohol controls they never heard of here and Thai and farang a like just get on a bike with every amount of drinks in their bosy, as easily as they could step in a car or walk on the street. So when I leave the bar at night and drive home I am allways carefull to keep my distance from the other bikes, to take extra care looking to what tarffic comes from where and in general one can say I truly try to anticipate as much as is possible.... and sofar so good, touch wood!!
Bikes also come in all different sizes, mainly the amount of cc thhhat drives them forward. And tonight I sat on the back of Pongs motorbike, a guy, who is a dancer at Simon Cabaret and works in our bar after 11 pm till closing time.
First of all, my legs had to be placed allmost next of him and second when we came to the road that leads up to Kiks and my house, the bike really had a hard time getting us up... and that made me think of my brother and sister and me in the back of my mothers Deux Chevaux (Citroen) while she drove us to a destination in the south of France and she needed to climb a hill, with us and the car totally filled up with campingmaterial, foodsupplies, cloaths etc. One can these days hardly imagine how she did all that, stuff everything in the little car and managed to get us in there and then drive 1000 km or more to our destination, but okay she did. But when we were most wondeirng if we would ever arrive was when the car needed to get uphill, which happend a lot on our way trough France. At times we even got out of the car and sometimes even had to push. Well those days are over for those driving our modern cars.....
BUt today I got a deja vu when sitting on Pongs motorbike..... halfway up our little hill he needed to use his feet to keep us going up the hill... and happy to say, I arrived safe and sound at the top and hence I am able now to write this little entry again. Happy, safe at my table in my home here in patong!
And also happy that last year I bought a strong motorbike for Kik, so we never experience that situation, haha
But it brought back some memories, which, over the time past, are now only nostalgic, good memories... but at the time I know we sometimes had big urges to curse and most likely one or al of did at times, even knowing that our mother did her best to give us a holiday we would not easily forget..... adn in that she succeded most of the time!
Monday, January 19, 2009
Het is weer eens zover plus....
Zit nu op het terrasje van 'mijn' bar, in de lounge-area achter mijn laptop. De internetverbinding in het huis ligt er weer eens uit en dat blokkeert het normalere werk wat ik bij tijd en wijlen achter de PC tracht te doen, zoals entries voor mijn weblog, beantwoorden e-mails, e.d. Sedert gisteren ga ik nu maar gewoon met computer naar de bar toe.
Gisteren werd ik voorgesteld aan en nieuwe kracht die hier mogelijk in de bar komt werken. Een paar dagen ervoor was ik aan "O" voorgesteld, die ook in de bar wilde komen werken. de nieuwe kracht, uit Ubon, luistert naar de voor ons zeer ongebruikelijke naam van "Homo". Naturlijk roept dat bij een deel van de bezoekers een glimlach op, die echter dor hem niet wordt begrepen. Uitleggen heeft geen zin, want de goede knul, net als O, verstat geen engels!
ja, je leest het goed, geen engels!! Nu had ik expliciet gevraagd dat nieuwe jongens in ieder geval enig basis engels machtig zijn, maar dat mag blijkbaar niet baten, haha
Maar goed, aan de andere kant het zijn beide lieve en bereid tot werken zijnde jongens en wij zitten erg omhoog voor wat betreft handjes in de bar, tja, en wat doe je dan he?
Het zorgt er in ieder geval voor datik nog meer vastgepint zit bij de bar, want ik kan wel verstan wat de klanten willen en kan dat dan proberen uit te leggen aan de jongens, resp. ervoor zorgen dat er niets misgaat wat de klanten geergerd kan doen raken ;-)
Ach, je vervelt je zo in iede rgeval niet zo snel, denk ik dan mar :-)
Gelukkig is het nu mooi weer en zijn de memnsen op stap resp. liggen ze aan het strand te bakken en te braden. De meeste klanten komen dan ook pas rond ene uur of 6 resp. na het eten, rond 7/8 uur. Alleen als je iets echt aantrekkelijks weet te organiseren willen ze mischien ietsje eerder komen........... maar dat, zo heb ik ook tijdens de afgelopen festdagen gemerkt, is hel erg lastig en uitzonderlijk. Heb toen gezien dat zeer gerenommeerde hotels en organisaties prachtige festen met vermaak organiseerde maar ondanks dat er maar weinig gasten op afkwamen. Wij waren met onze simpele activiteiten nog gelukkig wat delname betreft. Het blijft, ook voor een kleine tent zoals de onze, zoeken naar wat de tourist resp. de lokalen, wel beroerd om te komen..... en we zijn niet bepaald de enig zoekende !!
Zeker nu met de relatief lage touristen aantallen, wordt en is het moeilijk.
Ben benieuwd naar de toekomst, maar goed, wie is dat haast niet?
Misschien de Thai zelf, want die lijken zich er niet zo mee bezig te houden, althans de 'gewone man/vrouw' .
Morgen de inaugeratie van Obama als 44e president van de Verenigde Staten. IK hoop dat de mensen niet te grote verwachtingen van hem hebben.... de man staat voor een haast onmogeijke opgave. We gan het allemaal merken.
Een nieuwe Roosevelt of Lincoln, of 'gewoon' Obama. Ik hop dat hij enige succes zal boeken al was het aleen maar vanwege de wereld economie. En vervolgens hoop ik dat er een gezondere economische wereld verhouding komt, zonder enige doorslaggevende economische wereldmacht, maar een meerstabiele situatie waarin mensen ook niet meer op hol slaan als een kudde dieren bij oververhitte reportages van journalisten over wat er in een bepaald land gebeurd waardoor ook veel gezondere economien in het slob worden meegetrokken omdat de kudde nu eenmaal op hol slaat.
Zal ongetwijfrld van alles mis zijn met die gedachte, maar kan er niets aan doen dat ik nu al de hele tijd denk dat het grooste deel van deze economisch/financiele crises tussen de oren zit van in de eerste plaats journalisten en in de tweede plaats de mensen zelf.
Zelf ben ik er inmiddels ook 'uitgebreid' slachtoffer van doordat de verkoop van mijn huis in november niet is doorgegaan vanwege juist die berichtgeving.
De huizenmarkt cijfers in Nederland en in Delft, bevestigen ook dat beeld.
Ik zelf raak niet in paniek van al die berichten, maar wel kan ik het soms benauwd krijgen van een kudde die op hol slaat en dat het niet eenvoudig is die weer tot rust te krijgen en terug naar normaliteit. Die kudde trouwens, zijn niet alleen de gewone man in de straat, maar beslist ook al de bankdirecteuren en CEO's die zelf aan de wortel van de problemen heben gestaan en nu ineens als gekken compleet de andere kant op rennen. Je zou juist van deze gasten verwachten dat ze een breedere visie heben en minder paniekerig zouden reageren op wat er alemaal gebeurd. Maar goed, deels is het denk ik schuldgevoel met betrekking tot hun eigen stommiteiten ;-)
Maar goed, mogelijk ben ik zo'n typisch geval van stuurman die aan wal staat en het beter weet. Dat laatste weet ik niet, maar ben wel iemand die gelooft dat vaak de aanval beter is dan de verdediging, maar goed, dat is gevoel.
Obama, sterkte en wijsheid, zeker vanaf morgen!
Thai, eveneens terkte en wijsheid maar ook beter inzicht in elkaar en begrip en acceptatie, liefst met terugwerkende kracht!
En ik? ook k sterkte en wijsheid, en een beetje geluk en ene niet in paniekrakende bank, LOL, en dat eveneens vanaf heden!!
Het gaat namenlijk allemaal goed komen, en als we collectief er ook van leren, dan is het allemaal ook misschien nog de moeite waard geweest en komen we weer in een ietsje beter functionerende wereld terecht!!
knuffels, R
ps en let niet op die typefoutjes aub, haha
Gisteren werd ik voorgesteld aan en nieuwe kracht die hier mogelijk in de bar komt werken. Een paar dagen ervoor was ik aan "O" voorgesteld, die ook in de bar wilde komen werken. de nieuwe kracht, uit Ubon, luistert naar de voor ons zeer ongebruikelijke naam van "Homo". Naturlijk roept dat bij een deel van de bezoekers een glimlach op, die echter dor hem niet wordt begrepen. Uitleggen heeft geen zin, want de goede knul, net als O, verstat geen engels!
ja, je leest het goed, geen engels!! Nu had ik expliciet gevraagd dat nieuwe jongens in ieder geval enig basis engels machtig zijn, maar dat mag blijkbaar niet baten, haha
Maar goed, aan de andere kant het zijn beide lieve en bereid tot werken zijnde jongens en wij zitten erg omhoog voor wat betreft handjes in de bar, tja, en wat doe je dan he?
Het zorgt er in ieder geval voor datik nog meer vastgepint zit bij de bar, want ik kan wel verstan wat de klanten willen en kan dat dan proberen uit te leggen aan de jongens, resp. ervoor zorgen dat er niets misgaat wat de klanten geergerd kan doen raken ;-)
Ach, je vervelt je zo in iede rgeval niet zo snel, denk ik dan mar :-)
Gelukkig is het nu mooi weer en zijn de memnsen op stap resp. liggen ze aan het strand te bakken en te braden. De meeste klanten komen dan ook pas rond ene uur of 6 resp. na het eten, rond 7/8 uur. Alleen als je iets echt aantrekkelijks weet te organiseren willen ze mischien ietsje eerder komen........... maar dat, zo heb ik ook tijdens de afgelopen festdagen gemerkt, is hel erg lastig en uitzonderlijk. Heb toen gezien dat zeer gerenommeerde hotels en organisaties prachtige festen met vermaak organiseerde maar ondanks dat er maar weinig gasten op afkwamen. Wij waren met onze simpele activiteiten nog gelukkig wat delname betreft. Het blijft, ook voor een kleine tent zoals de onze, zoeken naar wat de tourist resp. de lokalen, wel beroerd om te komen..... en we zijn niet bepaald de enig zoekende !!
Zeker nu met de relatief lage touristen aantallen, wordt en is het moeilijk.
Ben benieuwd naar de toekomst, maar goed, wie is dat haast niet?
Misschien de Thai zelf, want die lijken zich er niet zo mee bezig te houden, althans de 'gewone man/vrouw' .
Morgen de inaugeratie van Obama als 44e president van de Verenigde Staten. IK hoop dat de mensen niet te grote verwachtingen van hem hebben.... de man staat voor een haast onmogeijke opgave. We gan het allemaal merken.
Een nieuwe Roosevelt of Lincoln, of 'gewoon' Obama. Ik hop dat hij enige succes zal boeken al was het aleen maar vanwege de wereld economie. En vervolgens hoop ik dat er een gezondere economische wereld verhouding komt, zonder enige doorslaggevende economische wereldmacht, maar een meerstabiele situatie waarin mensen ook niet meer op hol slaan als een kudde dieren bij oververhitte reportages van journalisten over wat er in een bepaald land gebeurd waardoor ook veel gezondere economien in het slob worden meegetrokken omdat de kudde nu eenmaal op hol slaat.
Zal ongetwijfrld van alles mis zijn met die gedachte, maar kan er niets aan doen dat ik nu al de hele tijd denk dat het grooste deel van deze economisch/financiele crises tussen de oren zit van in de eerste plaats journalisten en in de tweede plaats de mensen zelf.
Zelf ben ik er inmiddels ook 'uitgebreid' slachtoffer van doordat de verkoop van mijn huis in november niet is doorgegaan vanwege juist die berichtgeving.
De huizenmarkt cijfers in Nederland en in Delft, bevestigen ook dat beeld.
Ik zelf raak niet in paniek van al die berichten, maar wel kan ik het soms benauwd krijgen van een kudde die op hol slaat en dat het niet eenvoudig is die weer tot rust te krijgen en terug naar normaliteit. Die kudde trouwens, zijn niet alleen de gewone man in de straat, maar beslist ook al de bankdirecteuren en CEO's die zelf aan de wortel van de problemen heben gestaan en nu ineens als gekken compleet de andere kant op rennen. Je zou juist van deze gasten verwachten dat ze een breedere visie heben en minder paniekerig zouden reageren op wat er alemaal gebeurd. Maar goed, deels is het denk ik schuldgevoel met betrekking tot hun eigen stommiteiten ;-)
Maar goed, mogelijk ben ik zo'n typisch geval van stuurman die aan wal staat en het beter weet. Dat laatste weet ik niet, maar ben wel iemand die gelooft dat vaak de aanval beter is dan de verdediging, maar goed, dat is gevoel.
Obama, sterkte en wijsheid, zeker vanaf morgen!
Thai, eveneens terkte en wijsheid maar ook beter inzicht in elkaar en begrip en acceptatie, liefst met terugwerkende kracht!
En ik? ook k sterkte en wijsheid, en een beetje geluk en ene niet in paniekrakende bank, LOL, en dat eveneens vanaf heden!!
Het gaat namenlijk allemaal goed komen, en als we collectief er ook van leren, dan is het allemaal ook misschien nog de moeite waard geweest en komen we weer in een ietsje beter functionerende wereld terecht!!
knuffels, R
ps en let niet op die typefoutjes aub, haha
Subscribe to:
Posts (Atom)
